ارتقاء درجه به بهشت و مقام رضوان خدا ، در تحت ولايت و پذيرش خداوندِ خود است . و بنابراين أولياء خداوند - بهر حال - آن افرادى هستند كه به اين درجهء از مقام قرب رسيده باشند . أولياء خدا خصوص مؤمنانى هستند كه خداوند در حيات معنوى و زندگى جاودانى ، خود را ولىّ ايشان مىشمرد و متولّى امور ايشان مىگردد ، و مىگويد : وَ اللَّهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ « 1 » « و خدا ولىّ مؤمنان است . » اينها مطالبى بود كه از تفسير « الميزان » و اجمالًا از رسالهء « الولاية » نقل شد . و از اينجا استفاده مىشود كه : حضرت علّامه نيز وَلِىّ را در همان معنىِ واحدى كه راغب اصفهانى اختيار كرده ، اختيار كرده‌اند كه : دو چيز با همديگر آنطور متّحد و يگانه بشوند كه تمام حجابها از بين برود ، و غير از ذات و وجود آنها هيچ فاصله و بينونيّتى بين آنها نباشد ، بطورى كه هر چه بين آنها باشد از خودشان باشد . و بنابراين ، معانىِ ولايتى كه در قرآن آمده : از نصرت و يارى و محبّت و سائر اشتقاقات ، همه به اين أصل بر مىگردد . و كمال حقيقى إنسان هم كه ولايت است : « هُنالِكَ الْوَلايَةُ لِلَّهِ الْحَقِّ هُوَ خَيْرٌ ثَواباً وَ خَيْرٌ عُقْباً » « 2 » همين است كه مؤمن مىرسد به جائى كه بين او و بين پروردگار به هيچ وجه من الوجوه فاصله و حجابى نيست غير از ذات خودِ إنسان و ذات پروردگار ؛ و تمام حجابها از بين رفته و تمام شوائب دوئيّت و غيريّت همه از بين رفته ؛ و إنسان مانده است و پروردگار ، و آنجاست كه هُو هُويّت پيدا شده ، و اين دعا : بَيْنِى وَ بَيْنَكَ إنِّيِّى يُنَازِعُنى * فَارْفَعْ بِلُطْفِكَ إنِّيِّى مِنَ الْبَيْن « 3 »

--> ( 1 ) ذيل آيه 68 ، از سورهء 3 : ءَال عمران ( 2 ) آيه 44 ، از سورهء 18 : الكهف ( 3 ) رسالهء « سير و سلوك منسوب به بحرالعلوم » ص 98